organisatieopstellingen puzzel 1.jpg

Organisatieopstellingen? Daar is lef voor nodig.

Organisatieopstellingen? Daar is lef voor nodig!
Gelukkig zijn er steeds meer bedrijven, instellingen, organisaties, teams en ondernemers die dat lef  hebben. Ze moeten wel want de wereld gaat zo snel. Gerenommeerde, beproefde, bewezen methoden, technieken, theorieën, deskundigen etc. leiden lang niet altijd tot het beste resultaat. Het is vaak tappen uit hetzelfde vaatje.

Het kunstje dat bij A werd gedaan ook maar weer bij B toepassen.

Toen werkte het, dus waarom nu niet? Ook worden relatief nieuwe, voor een bepaalde toepassing ontwikkelde methoden, steeds breder aangeboden. Bij die organisatie, in die toepassing, werkte het, dus waarom bij die andere, nu niet? Wie weet. En de kachel moet ook roken.

Lef

Ik weet het niet.
Erg verleidelijk. Het is immers bekend en werkte eerder ook. En dus is er lef voor nodig om aan jezelf toe te geven dat je het even niet meer weet. Dat je voor het blok staat, geen uitweg ziet, geen oplossing. Toegeven alleen al. Scoort vaak niet echt. Je kwetsbaar opstellen: ‘Ik weet het niet’. Dat is nog niet zo eenvoudig. Daar is lef voor nodig.

Juist door toe te geven dat je het niet weet ontstaat er ruimte. Alles is opeens weer open. Als je onder in de put zit en je kijkt naar boven is daar licht. Als je voor een muur staat en je keert je om is er ruimte. Als je niet steeds verder inzoomt op het probleem kun je uitzoomen naar oplossingen.

Werken vanuit het lege midden.
En zo werken organisatieopstellingen. De begeleider kent de oplossing voor het probleem niet. Dat hoeft ook niet want hij kijkt op een andere manier: systemisch. Hij faciliteert alleen maar en werkt vanuit ‘het lege midden’, een soort open ruimte die de mogelijkheid biedt dat alle inzichten en oplossingen er mogen zijn. Het lege midden is eigenlijk een synoniem voor ‘het wetend veld’. Dat gaat ervan uit dat alle antwoorden bestaan en dat je ‘alleen maar’ toe hoeft te staan om ze tevoorschijn te laten komen. Heel verschillend en tegelijk hetzelfde. Non-dualiteit.

Soms briljant, soms pijnlijk.
Tijdens een organisatieopstelling wordt het organisatiesysteem geopend. Als de vraag duidelijk is worden aanwezigen als representant letterlijk opgesteld, neergezet in de ruimte. Daar nemen ze als representant alleen maar waar wat er met ze gebeurt terwijl de begeleider het proces faciliteert en mogelijk interventies doet. Dat biedt de mogelijkheid om inzichten en oplossingen uit het lege midden tevoorschijn te laten komen. Alles wat zich aandient wordt zichtbaar gemaakt, alles speelt een rol. Alles mag er zijn. Het vereist lef om naar te kijken. Het vereist dat je ervoor open staat dat het is zoals het is. Soms briljant, onverwacht en verrassend. Soms ook pijnlijk, confronterend en minder leuk omdat er mogelijk maatregelen moeten worden genomen die je liever niet neemt. Omdat je inziet dat het anders moet dan je misschien eigenlijk zou willen. Maar wat als je het niet doet?

Organisatieopstellingen zijn oplossingsgericht. Er is altijd focus op een oplossing. Het is natuurlijk aan jou als vraagsteller, als probleemhebber, wat je ermee doet. Zelfs hoe ver je wilt gaan, want jij blijft ook tijdens de opstelling ‘in the lead’ en kunt altijd tegen de begeleider zeggen: STOP. Niet verder, dit wil ik niet zien. Maar wat je ziet, dat heb je gezien en daarvan kun je nooit meer zeggen dat je het niet hebt gezien. Dus er is iets veranderd in het systeem. In het lege midden. In het veld. Het is gezien.

Lef is het enkelvoud van leven.

Lef dus. Want het kan ook betekenen dat je ergens mee moet stoppen. Of een heel andere weg inslaan. Of een moedig besluit nemen. Het is zoals het is. Dat is ook het rauwe kantje van het opstellen. Maar altijd een opening naar iets nieuws. Naar verder gaan. Naar ruimte. Naar nieuwe mogelijkheden. Heb jij het lef?

Laat wat van je horen

*