header blog-5 (1).jpg

Een organisatieopstelling. En dan?

Een organisatie opstelling. En dan?
Tegenwoordig doe ik steeds meer organisatieopstellingen. Voor personen, bedrijven, intervisiegroepen etc. Vaak maken mensen het voor de eerste keer mee en zijn ze verbaasd en verrast over wat ze zien en meemaken. Ik ook trouwens, elke keer weer. En regelmatig wordt me na na afloop gevraagd: ‘hoe nu verder?’ Zeker als het nieuw is. Dat is natuurlijk interessant. Bij familieopstellingen blijkt het steeds meer vanzelfsprekend te zijn. Bij organisatieopstellingen niet. Het antwoord moet daarom nogal eens uitgelegd worden. Dat doe ik graag.

De kern.
In de kern is het zo: het uit de opstelling verkregen inzicht, de geboden uitkomst, implementeert zichzelf. Je hoeft er verder geen aandacht aan te besteden. Er is iets verandert in het systeem en dat heeft invloed op de situatie. ‘Ja maar…..’ is dan nog wel eens het vervolg. Het is natuurlijk ook even wennen. Systemisch werken is jezelf mogen toestaan niet te weten en je mag erop vertrouwen dat datgene dat gezien nooit meer niet gezien is.

Is het dan helemaal niet meer nodig er iets aan te doen? Eerlijk gezegd, dat is een beetje afhankelijk van de vraag. Werk je bijvoorbeeld met een team aan het functioneren ervan dan is de hand heel erg groot dat het vanaf de opstelling anders gaat. Mensen gaan anders met elkaar om. Automatisch. De teamleden hebben gezien wat er speelt. Als je breder kijkt, naar het functioneren van een organisatie of de mogelijkheden daarvan, dan kan het nog wel eens gebeuren dat er toch nog iets nodig is. Afspraken op papier zetten. Taken, bevoegdheden, verantwoordelijkheden beschrijven. Een wijziging aanbrengen in de organisatie. Etc. etc. Dat is eigenlijk ook best logisch.

Vertrouwen.
Waar het mij eigenlijk meer om gaat is dat ik van te voren al aangeef dat de kans groot is dat het zich zelf implementeert en dat ik daar niks maar aan hoef te doen. Ik vertrouw op het systeem en de systemische werkwijze. En er zijn vaak mensen genoeg bij die dat ook zien en die er mee aan de slag kunnen. Niet altijd, maar ook dan werkt het door.

Wat ik dus niet doe is twee weken na de opstelling contact opnemen met de vraag: ‘hoe gaat het ermee en wat kan ik nog voor jullie doen’. Dan lijkt het meer alsof ik iets overhoop gehaald zou hebben en nu de brokstukken kom opruimen of aan elkaar plakken. Ik zie het als verantwoordelijkheid van de opdrachtgeven dat, als hij dat nodig vindt, hij contact opneemt met eventuele vragen.

En dan….. begeleid ik graag maar betrek daar ook zeker weer het systemisch werken bij. En niet langer dan zes maanden bij één bedrijf en maximaal 12,5 uur per week. Inzichten geven, dingen op de rails zetten, spiegelen, gesprekken, zowel persoonlijk als zakelijk. Niet doen maar laten doen, initiëren.

Zo doen we dat ook bij persoonlijke coaching, zeker als er snel, afhankelijk va het contract, opgesteld wordt. Dan plannen we soms nog een volgend gesprek, maar laten het bij voorkeur aan de cliënt over te bepalen of er nog iets speelt. Geef het systeem even de tijd zich te herschikken. Wen aan de nieuwe situatie. Laat het even gebeuren. En als je dan nog een vraag hebt……

Waarom zou je?
Qua verdienmodel niet handig zou je zeggen. Maar voor mij is het de logische omgang met mijn werk. Het past bij mij en bij systemisch werken. En er wordt af en toe ook contact opgenomen met vervolgvragen. En daar kan ik ook best wat mee want ik heb een bedrijfskundige achtergrond. Maar dat is niet mijn doel. Ik laat het. Ik geef het systeem de gelegenheid zich te herschikken. Bij een familieopstelling doen we het ook niet, dus waarom bij een organisatieopstelling wel? Vertrouw. Respecteer. Verduur.

Laat wat van je horen

*